The Best Chest of the West in Bulgarian translation

НАЙ-КРАСИВИТЕ ГЪРДИ НА ЗАПАДА

Друга страна, друг нрав, та дори и друг морал. В град Айова един ден излезе обява, че в Денсърс Найт Клъб, освен обичайните 14 стриптизьорки ще се съблича звездата Кенди Епълс (т.е Сладката Ябълка). Нейното шоу се казваше ‘Най-хубавите гърди на Запада’. Ако човек трябва поне веднъж в живота си да види Пирамидите или пък Папата, то ‘Най-хубавите гърди на Запада’, заслужават подобаващо нашето внимание. Така с един колега писател се впуснахме в това.
Американските градове не се отличават с център като нашите и точно поради това гореспоменатият клуб е избутан някъде на периферията, между сгради напомнящи складове. Клубът нито отвън, нито отвътре не изглеждаше пищен. Входът е сравнително евтин цена, а питиетата не са по-скъпи отколкото другаде. Дори срещу скромна сума в кратките почивки между изпълненията можете да поиграете билярд. Един безпогрешен знак за неговото предназначение в подредбата му. Най-важното съоръжение е сцената с блестящия пилон, около който танцьорките съблазнително и не толкова съблазнително се увиват или пък не до там съблазнително. Около пилона са наредени високи столове. Иначе в помещението, далече от пилона са поставени малки масички с по два стола. Няколко столчета са поставени съвсем умишлено отзад до стената. До пилона е пулта на ди-джея. Това е всичко. Само няколко светлини, които да прикриват оперативната строгост. И мощна музика. Можем да започваме.
Същността на програмата са момичета от различна възраст, фигура и раса. Редуват се на пилона, винаги от пет до десет минути. Всяка носи собствена музика и представя своите примамки. Ако има такива, защото понякога очевидно липсват. Шоуто трябва да покаже максимума. Максимумът е голо тяло, закрито с оскъдна ивичка бикини. Тези бикини са важни, защото клиентите пъхат там доларовите банкноти. Ако някой клиент, седящ на бара или около билярдната маса, се заинтересува от танцуващото момиче, сяда на столчетата около пилона. Това е сигурен знак, че момичето ще припечели. По-късно започва да поднася възхитително изпълнение, в което сякаш показва повече именно на конкретния човек, което всъщност е разбираемо илюзия. Клиентът вижда същото, както и преди, но от по-близо. Тук шпагатите и другите пози тук играят важна роля. Някои момичета слизат от пилона и отиват при клиентите, с което започва наистина удивителна гимнастика с точни правила. Момичето може да се приближи до клиента, та дори и да го докосне (да кажем с гърди), докато той може да я докосва най-много по бедрата. Ала и това изкушение не трае дълго, само няколко минути, докато момичето инкасира пари и се насочи към следващия. След изпълнението обикновено обиколя залата, в търсене на клиент и при масите. Допълнителна екстра е, ако момичето се отправи с някой клиент към столовете да стената, там му танцува и му се натиска значително по-дълго.
Кенди Епълс не беше висока, но с перфектно тяло. Разбира се, че това което съблече, не беше кой знае колко, от това, което сваляха от себе си обикновените момичета преди нея. Нейното шоу не трая дълго, а около пилона беше пълно с клиенти, на които Кенди предложи нещо допълнително. Никакво показване пред всеки местен баровец, никакви шпагати. Тя по-скоро си изпросваше банкнота, след това наполовина сгъната я слагаше на носа на клиента, а след това я взимаше обратно като я притискаше с гърди. Въздействащо, елегантно и най-вече бързо. Само за секунди звездата на вечерта имаше в бикините си солидна пачка долари. Признавам си, не издържах. Да се оставя ‘Най-хубавите гърди на Запада’ да вземат банкнота от големия ми нос, щеше да е спомен за цял живот. И така накрая опитах. Усещането наподобяваше майчина ласка. Нещо голямо, меко и приятно ухаещо ви закрива очите, а когато ги отворите сте с банкнота по-беден, но далече по-богат на усещания.
След изпълнението си Кенди, като звезда на вечерта, предлагаше свои снимки, а срещу определена сума беше готова да се снима в скута ви с разголена гръд. С тази снимка може би щяхте да подразните приятелите, а съпругата ви щеще да има солидно доказателство за бракоразводно дело.
Не се стърпях, исках да бъда нещо повече от обикновен клиент. Писателят все пак има право на любопитство! Представих се и се вспуснах в дебат с Кенди. Беше отзивчива, сърдечна, ала дълго се втренчи подозрително във визитката ми. Все пак след малко си позволи непрофесионален вик:
- Словакия?! Та ние сме почти земляци. Казвам се Халина и съм от Украйна!
Та така, скъпи мои, истината излезе на яве – най-хубавите гърди на Запада са от Изток!

Превод: Иван Трифонов

Tramvajem u raj

Tramvajem u raj

NAŠJUNAK nikada ne bi imao razloga da razmišlja o zagrobnom životu da nije bilo povratka u Budućnost. Sa ovim je pitanjem morao da se suoči tek drugog dana od kako je peleteo okean. Takav let čoveka obeleži pojavom zvanom „džet leg“. Kada prelećete više vremenskih zona, pogotovo ako letite protiv smera vremena, u glavi vam se poremeti časovnik. Tako da kada je kod nas noć, vama je još dan. Osobito teško je posle podne, jer je sve oko vas živo a vama se strahovito spava. Ovako, još pod dejstvom prebrze promene kontinenta Našjunak se drugog dana po dolasku uputio u grad. Odlazak u centar su ove oduvek zvali odlaskom u grad, kao da oni i njihova Budućnost nisu deo njega. Sve je dobro proteklo. Našjunak je sreo par starih poznanika, tako da su prebacili po koju egzaltiranu reč dobrodošlice i, da, popili su tom prilikom dve čaše vina. Razmenili su nove telefonske brojeve i on je u najboljem redu odšetao do tramvaja sa poslednjom stanicom - Budućnost. Ušao je u vozilo, seo do prozora, pogledao napolje i odjednom je nestalo struje. Bar u njegovoj glavi sigurno. Moderna biologija tvrdi da kada spavamo u mozgu, na mestu zvanom corpus quadrigemina, su stalno upaljene četiri alarmne lampice. Čini se da su u tom trenutku one takođe otkazale, zasigurno bar većina i nastao je mrkli mrak i tišina kao u grobu…

Do tog trenutka Našjunak o „životu nakon života“ nije pošteno ni razmišljao. To nije bila aktuelna tema, nije bila ni perspektivna. To nije bilo nešto što bi moglo da se uvrsti u nedeljni plan i da se na kraju sedmice otkači kao obavljeno. Za ovakve misli danas nema vremena. tako da za svoj odlazak na drugi svet Našjunak nije bio psihički spreman i iskreno ga je šokiralo kako je brzo taj prelezak u drugu nebesku ligu prihvatio, skoro kao da se podrazumeva. Samo se malo začudio. Ovo je, dakle, kraj svih krajeva?! Uživite se u njegov pogled. Iz potpune praznine naprasno otvorite oči, nad vama stoji čudnovata ženska i govori vam nešto poput:

„Ovo je kraj…“

Kraj? Kraj života?! Pravi kraj? Tako rano?! Pa sve i da jeste - nije Našjunak ovako zamišljao anđela kraj nebeske kapije! U vidnom polju njegovih jedva otvorenih očiju su u ovom trenutku bili samo njih dvoje – Našjunak i ona. To bi možda i moglo da bude to, oduvek je verovao da nas u raj zapravo uvode žene. Nekoliko njih je sreo i tamo dole na zemlji i kratkotrajno uzletanje sa njima u raj su bili trenuci vredni toga. Međutim, ova ženska je bila nekako čudna: ružna, zvanična, neanđeoska. Za toliko sumnji postoji jedno jedino kontrolno pitanje:

„Zašto?! I zašto tako rano?“

Umesto odgovora je to čudno stvorenje počelo da se smeje, ili bolje rečeno da se konjski glasno i na sav glas da grohoće. Zahvaljujući tome ispostavilo se da je potpuno neanđeoski krezuba. Kada se do mile volje iskreveljila, sigurnim glasom je izjavila:

„Zato što smo u Budućnosti.“

To je bila tačka za koju se uhvatio. Naselje Budućnost, to mu je bilo poznato. A ovaj anđeo – to je verovatno slovački raj. Četvrta klasa bez personala. Osvrnuo se oko sebe. Bila je u pravu. Tramvajem ćete u raj teško stići. Tramvaji imaju poslednju stanicu. Na njoj se okreću i polaze nazad - u život. Tako da je izašao…

Prevela: Zdenka Valent-Belić

Mexican story

¡QUÉ PEQUEÑO ES EL MUNDO!

Siempre es placentero visitar un país por vez primera, y más si el tiempo no es un obstáculo para poder apreciar y conocer las hábitos locales de la mano de un camarada. En mi caso tuve la suerte de contar con un colega eslovaco en la Ciudad de México, cumpliendo con la promesa de facilitarme un resguardo temporal en mi viaje hacia lo desconocido.

Después de mi llegada, compartimos gratos momentos disfrutando de la cerveza Bohemia y del pozole, para acompañarme, a posteriori, a la estación de camiones, para tomar el que me llevaría en dirección a Guadalajara, sede del Congreso del PEN. Con deseos de buen viaje, mi camarada no olvidó advertirme vigorosamente acerca de dos posibles problemas: no ser robado por ser extranjero antes de entrar al taxi y, aún más importante, no ser robado mientras permaneciera en él. Afortunadamente, lo primero no sucedió y con lo segundo esperé aprehensivamente en la parte trasera del viejo taxi. Estuve reflexionando sobre esta cuestión y mi potencial respuesta frente al mismo y, por lo tanto, no pensé en ningún momento que estaría tratando con un problema totalmente diferente instante después. Le había dicho al taxista el nombre del hotel, Plaza del Sol, y el buen hombre realmente me llevó, pero a una plaza y a un mentados con ese nombre. A las 5:30 horas de la madrugada paró el auto y, con un gesto internacional de despedida, me indicó que habíamos llegado. Supe que estaba en problemas. No tenía otro punto de orientación en la expandida ciudad de Guadalajara, con sus millones de personas, solo el nombre del hotel Plaza del Sol, el cual, desafortunadamente, era el mismo de esa plaza desierta. El taxista recibió mi explicación en inglés de que asistía a una conferencia de escritores con una natural incomprensión. No tenía nada más bajo la manga. No tenía tampoco deseo de salir con mi equipaje del taxi, pero qué podía hacer, más que repetir de manera débil el nombre: Plaza del Sol, a lo cual él asentía de manera afirmativa y me ofrecía apearme. En un juego de ajedrez la partida quedaría en tablas.

Con la luz gris de la mañana, miré alrededor en este país desconocido, en esta ciudad ignorada, a diez mil kilómetros de casa, buscando un signo de motivación, algo que alumbrara mi camino… Y lo hallé. El taxi había parado cerca de una hilera de pequeños edificios que formaban parte de la plaza. Todos ellos eran tiendas o restaurantes cerrados y obscuros a aquellas horas. Solo uno, exactamente donde estábamos estacionados, tenía un letrero de neon con la palabra: Slovensko. En un primer momento pensé que era una alucinación, fruto de la falta de sueño. Este rótulo no era de esta parte del mundo. Estaba realmente escrito en eslovaco, no estaba en inglés “Slovakia”, o en español “Eslovaquia”, pero en nuestro natal “Slovensko”. Sólo pudo ser obra de un eslovaco que desvió su camino hacía esta parte mucho tiempo antes que yo. Alguien que ha sobrevivido aquí y homenajeó de esta forma a nuestra tierra natal. Mirando este mensaje, comprendí que desde no podía errar más.

El hotel con el desafortunado nombre de Plaza del Sol estaba, por supuesto, del otro lado de la esquina.

Translation into Spanish by Héctor Portillo Jiménez and Graciliano Martín Fumero

Feeling in Hebrew translation

תחושה

מאת : גוסטב מורין

זוהי רק תחושה, שאיננה מבוססת על עובדה כלשהי. תחושה של חלום שלא התגשם על חיים מושלמים, בעולם מושלם. אלדוראדו, הארץ המובטחת, ארץ משגשגת, יבשת חופשית – בקיצור גן עדן.

כל אחד מאיתנו מדמיין אותו שונה (אך גם במקרה הזה אני מאמין בייצור המוני וטעם הצרכן), אך לכולנו תחושה דומה.

לארוז כמה חפצים וללכת, כי אין דבר קל יותר מאשר לזנוח את ההרגלים הכבדים היום – יומיים ולצאת לדרך של הלא נודע, במרדף אחר אידיאל דמיוני. התחושה הזו של המתנה מוכרת לרבים והיא בלתי ניתנת לשחזור. אנחנו משתוקקים, אנחנו סקרנים. אז בואו נלך !

התרופה הטובה ביותר לאהבה ממבט ראשון היא – מבט שני. לכן כמו תיירים או נוסעים בתפקיד הבאים למקום פעמים נוספות, אנו לא פוערים עיניים אלא ממקדים מבט ומגלים עולם שכבר גילו אותו בעבר פעמים רבות. גם אלו השוהים בגן עדן – יש להם בעיות אנושיות ויש להם על מה להתלונן. מה שיותר מדהים – גם להם יש פנטזיה על גן עדן – רק במקום אחר !

כך בשתייתנו בירה במועדון ג'אז לונדוני או בעומדנו מול סניף מקדונלדס הקיים בכל מקום (ובמקרה זה בפאריז) פוגעת בנו מחשבה מפגרת, שלהביעה בקול רם יהיה חסר תועלת. גם בית הוא - להיות בבית. זהו, בלי הסברים. כאן אני בביקור ושם אני בבית. כאן אני אורח ושם אני יכול להיות גם אורח וגם מארח. בקיצור – מתחילים להתגעגע הביתה. מתחילים לקבל תחושה, כמו תרגיל ראשון בשיעור אנטומיה, שראינו די ויותר – ועתה הזמן לחזור הביתה !

אנו חוזרים ומלאי התלהבות, מספרים לכולם את סיפורינו. האמת היא, שבשטף המילים שלנו, אנו יכולים לפספס שהם (קרי – שומעינו) לא מקשיבים לנו (קרי – המטיילים), אלא אולי בחצי אוזן. יש להם בעיות יום-יומיות משלהם, שלמען האמת, הופכות גם לבעיות שלנו. עוד בטרם סיימנו לדבר הן (קרי – הבעיות) כבר הפכו לשלנו. כך, עם אנחה, אנו נכנסים שוב ליום השגרתי הקרוב, הכולל את כל הנורמאלי והביתי. אנו ממשיכים לנסוע באוטובוס או ברכבת תחתית מתוסכלים מהחדשות ומלאים בויכוחים.

אם הזיכרון אינו בוגד בנו, הוא יתעתע בנו שוב, ויחל להזכיר לנו, יחל להציע דוגמאות והשוואות, ויתרה מזאת, יחל לפעול לגדילתה של תחושה טרייה. תחושה שבמקום אחר זה טוב יותר. בלי לשים לב. שוב לא נתאפק ונצא לדרך ואז שוב נחזור, נדחקים על ידי מטוטלת המופעלת על ידי כוחות שונים ונעה בין שני קטבים הפוכים.

אנו מאושרים באמת רק אחר כך, בגובה עשרת אלפים מטר במטוס המביא אותנו לגן העדן החלומי הבא או לביתינו, המתגלה לנו מחדש.

אותו גן עדן נשאר אחר כך רק במסגרת ההשקפה ובפרספקטיבה של גובה עשרה קילומטר. הבעיה היא שכל טיסה, הארוכה ככל שתהיה נוחתת על קרקע מוצקה.

כפי שניתן להבין, המטוסים מעמיסים על הסיפון לא רק את הנוסעים ומטעניהם אלא גם טונות של תחושות ובעיות שלא עברו בידוק או מכס אז מה הפלא שמדי פעם חלק מהמטוסים הללו נופלים.

תרגם: אלכס בן צבי